O nas

Nauka w naszej szkole prowadzona jest w pionie muzycznym, w specjalnościach: fortepian, skrzypce, altówka, wiolonczela, gitara, akordeon, flet poprzeczny, klarnet, saksofon.
Kształcenie muzyczne realizowane jest przez indywidualną naukę gry na instrumencie oraz zajęcia teoretyczne – kształcenie słuchu, rytmika, audycje muzyczne, które odbywają się w grupach.

Nauka odbywa się w dwóch cyklach kształcenia:

6-letni cykl nauczania przeznaczony jest dla  dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą co najmniej 6 lat oraz nie więcej niż 10.

4-letni cykl nauczania przeznaczony jest dla  dzieci, które w danym roku kalendarzowym kończą co najmniej 8 lat oraz nie więcej niż 16 lat .

Zajęcia odbywają się w godzinach popołudniowych.

Kadra

KADRA PEDAGOGICZNA

Sławomir Jabłoński – akordeon
Ewa Kolińska – skrzypce
Piotr Łukaszczyk – fortepian
Marcin Mysiorek – zajęcia teoretyczne
Łukasz Nowicki – saksofon
Andrzej Przeniczny – gitara
Agnieszka Pyczkowska – flet poprzeczny
Renata Raczyło – klarnet
Edyta Szostak-Kirzyc – zajęcia teoretyczne, skrzypce, altówka, chór
Iwona Sztucka – zajęcia teoretyczne
Adam Trela – fortepian główny
Katarzyna Ćwiertnia – wiolonczela

KIEROWNICTWO

Dyrektor Szkoły – Edyta Szostak-Kirzyc

ADMINISTRACJA I OBSŁUGA

Izabela Trzęsowska – główna księgowa
Sławomira Zmyślona – sekretarz szkoły
Eugeniusz Czarnecki – pracownik obsługi
Teresa Migalska –pracownik obsługi

ww osoby wyraziły zgodę na publikację danych osobowych, zgodnie z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2016 poz.922 z późn. zm.)

 

PATRON SZKOŁY

Ignacy Jan Paderewski przyszedł na świat  w Kuryłówce na Podolu w 1860. Matka, Poliksena z domu Nowicka, córka Zygmunta, filomaty i przyjaciela Adama Mickiewicza, zmarła kilka miesięcy po jego narodzinach. Jedynym opiekunem Ignacego i jego starszej siostry Antoniny był ojciec – uczestnik powstania styczniowego, który za udział w nim odbył karę roku więzienia w Kijowie.

Rodzice Paderewskiego pochowani zostali na cmentarzu w Żytomierzu. W tym czasie małym Paderewskim opiekowała się ciotka. Młody Paderewski od dzieciństwa przejawiał uzdolnienia muzyczne, początkowo grając na starym rodzinnym fortepianie.

Czytaj więcej...

W latach 1872–1878 zdobył wykształcenie w warszawskim Instytucie Muzycznym, noszącym od 1919 roku nazwę Konserwatorium Warszawskie. Po ukończeniu szkoły z odznaczeniem otrzymał posadę nauczyciela kursu średniego fortepianu w tejże szkole. Paderewski utrzymywał się grając na przyjęciach, komponując i wykonując własne utwory, a także udzielając lekcji gry. W 1880 roku poślubił Antoninę Korsakównę. Po śmierci żony w 1881 roku  wyjechał doskonalić swój warsztat do Berlina.

W czasie zagranicznych wojaży Paderewski spotkał m.in. słynną polską aktorkę Helenę Modrzejewską. Ta, zafascynowana jego talentem, podarowała mu pokaźną sumę pieniędzy. Za tę kwotę mógł kontynuować naukę w Wiedniu pod kierownictwem Teodora Leszetyckiego. Jego mistrz polecił go później na posadę nauczyciela gry na fortepianie w Strasburgu. Pierwszy większy sukces odniósł, debiutując jako pianista w 1887, a w 1888 roku miał miejsce jego pierwszy duży koncert w Paryżu. Tam też spotkał i zaprzyjaźnił się z kompozytorem Camille’em Saint-Saënsem.

Później przez pewien czas przebywał w Londynie, gdzie koncertował między innymi przed samą królową Wiktorią. Wielkim sukcesem okazało się jego pierwsze tournée po Stanach Zjednoczonych w latach 1891–1892, na które Paderewski zmuszony był się udać z powodu kłopotów finansowych. Na stałe zamieszkał w USA. W 1899 roku Paderewski ożenił się z Heleną Marią Górską z domu Rosen,  Pomimo zakupienia dworku w Kąśnej Dolnej k. Tarnowapaństwo Paderewscy osiedli w Szwajcarii, w posiadłości Riond-Bosson w Tolochenaz koło Morges, niedaleko Lozanny.

Paderewski skomponował swoje jedyne dzieło sceniczne, operę Manru, na przełomie stulecia. Jej prapremiera odbyła się w Dreźnie 29 maja 1901 roku, a wkrótce zaprezentowano dzieło we Lwowie. Prapremiera amerykańska odbyła się w Metropolitan Opera 14 lutego 1902 roku. Odbyło się jeszcze 9 przedstawień w tym samym sezonie, po czym dzieło zdjęto z afisza i nigdy nie zostało wznowione. Manru pozostaje jedyną operą skomponowaną przez Polaka, która została wystawiona w Metropolitan Opera.

Po wybuchu I wojny światowej I. J. Paderewski zaczął prowadzić szeroko zakrojoną działalność dyplomatyczną na rzecz Polski i Polaków, wykorzystując swą popularność na Zachodzie. W 1915 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie kontynuował swą działalność. Przed każdym ze swoich występów przemawiał na temat postulowanej przez niego niepodległości Polski. Po powrocie do kraju Józefa Piłsudskiego i powierzeniu przez niego misji formowania rządu Jędrzejowi Moraczewskiemu, również i Paderewski powrócił do Polski. 25 grudnia 1918 roku pojawił się w Gdańsku, skąd następnie udał się do Poznania. Jego przybycie do stolicy Wielkopolski i entuzjastyczne przywitanie stało się impulsem do wybuchu zakończonego sukcesem powstania. Po przyjeździe do Warszawy, Paderewski spotkał się z Piłsudskim i podjął się roli mediatora pomiędzy nim a obozem Dmowskiego. 16 stycznia 1919 roku został premierem, pełniąc również funkcję ministra spraw zagranicznych.

W 1922 roku wyjechał ponownie do USA, gdzie powrócił do koncertowania. Za odbycie trasy koncertowej po Stanach udało mu się zarobić 500 tys. dolarów, sumę jak na owe czasy astronomiczną. Później zajął się także działalnością charytatywną (w 1932 roku na występ Paderewskiego w Madison Square Garden przybyła rekordowa liczba widzów – 16 tys., a dochód z tego koncertu artysta przeznaczył na bezrobotnych amerykańskich muzyków). W tym czasie otrzymał wiele tytułów i odznaczeń, m.in. tytuł lordowski od brytyjskiego monarchy Jerzego V.

26 maja 1939 przeszedł zawał serca przed planowanym koncertem w Nowym Jorku, na który zostało wyprzedanych ok. 16 tys. biletów.

Po wybuchu II wojny światowej Paderewski wszedł w skład władz Polski na uchodźctwie. Został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie. We wrześniu 1940 roku, mimo podupadającego zdrowia, udał się raz jeszcze do USA, by działać na rzecz Polski.

Paderewski zmarł 29 czerwca 1941 roku w pokoju hotelowym na Manhattanie. Powodem śmierci było zapalenie płuc.

Pierwotnie pochowano go na Narodowym Cmentarzu w Arlington w pobliżu Waszyngtonu. Jednak 29 czerwca 1992 roku trumnę z jego prochami sprowadzono do Polski, gdzie spoczęła w krypcie archikatedry św. Jana w Warszawie. Pośmiertnie odznaczony orderem wojennym Virtuti Militari.

 

Źródło: wikipedia

 

HISTORIA SZKOŁY

Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia w Sycowie została utworzona zarządzeniem Ministra Kultury i Sztuki z dnia 18 czerwca 1982r.

Oficjalne otwarcie szkoły nastąpiło 22 września 1982 roku. Szkoła powstała z inicjatywy późniejszego jej dyrektora  Romana Ćwiękały oraz pana  Kazimierza Cichonia.  Na szkołę muzyczną przeznaczono nieduży budynek po dawnym żłobku przy ulicy Waryńskiego 2a. Po remoncie i adaptacji przystąpiono do pierwszych egzaminów (10.IX.1982r.) W pierwszym roku funkcjonowania szkoła prowadziła naukę w pięciu sekcjach: fortepian, akordeon, klarnet, saksofon, gitara. Do nauki przystąpiło 38 uczniów. Nauczycielami byli wówczas: Stanisław Nizio, Kazimierz Cichoń, Wanda Kaszyca i Barbara Jabłońska. Sekretarką szkoły została pani Grażyna Kubera, księgową pani Leokadia Romaniuk a sprawami porządkowymi oraz gospodarczymi zajmowało się małżeństwo państwa Mrozów ( sprzątaczka, woźny-palacz). Z uwagi na duże zainteresowanie dzieci i młodzieży oraz ich rodziców możliwością nauki w Szkole Muzycznej  już w 1983 roku podjęto decyzję o otwarciu filii PSM I stopnia w Ostrzeszowie. Filia naszej szkoły rozpoczęła działalność 19 kwietnia 1983r. Przyjęto 9 dzieci do klasy fortepianu i akordeonu. Istniała ona przez okres 4 lat, w roku szkolnym 1987/88 została przekształcona w samodzielną placówkę tj. Państwową Szkołę Muzyczną I stopnia w Ostrzeszowie.   Za liczne zasługi dla środowiska lokalnego  21 stycznia 1991r. szkoła została nagrodzona odznaczeniem „Zasłużony dla Miasta i Gminy Syców”.

Państwowa Szkoła Muzyczna I st. w Sycowie doczekała się swojej orkiestry dętej. Pierwszy występ Młodzieżowej Orkiestry Dętej nastąpił 1 września 1987 roku podczas inauguracji roku szkolnego. Kierownictwo nad orkiestrą objął pan Kazimierz Cichoń. Z biegiem lat zmieniły się gusta i potrzeby zarówno uczniów jak i odbiorców muzyki. Orkiestra dęta zakończyła swoją działalność,  natomiast powstał chór szkolny. Inicjatorką powstania chóru i jej dyrygentką do chwili obecnej jest pani Edyta Szostak-Kirzyc, ówczesna nauczycielka klasy skrzypiec.  Chór powstał we wrześniu 1995 roku.  Chór naszej szkoły otrzymał Odznakę Honorową „ ZASŁUŻONY DLA KULTURY POLSKIEJ”  w styczniu 2010 roku przyznaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Od 23 czerwca 2013 roku szkoła nosi imię Ignacego Jana Paderewskiego.

W listopadzie 2009 r. decyzją Starosty Oleśnickiego Państwowa  Szkoła Muzyczna I stopnia w Sycowie otrzymała w trwały zarząd nieruchomość wraz z zabudową. Od tego czasu pani dyrektor Edyta Szostak-Kirzyc  zaczęła urealniać pomysł wybudowania auli koncertowej.  Pierwsze prace związane z dokumentacją i wstępnymi robotami budowlanymi rozpoczęły się w 2011 r. a już w kwietniu 2016 r. odbyło się oficjalne otwarcie pięknej Auli Koncertowej.

 

Pierwszym dyrektorem Państwowej Szkoły Muzycznej I stopnia w Sycowie był mgr Roman Ćwiękała (1982-1992),

W latach 1992 – 1998  dyrektorem był mgr Kazimierz Cichoń.

Od 1 września  1998 r. – do sierpnia 2003 r.  funkcję tę pełnił mgr Adam Trela a od 1 września  2003 r. do chwili obecnej dyrektorem jest pani Edyta Szostak-Kirzyc.